Merhaba! Ben,

Psikoloji okumayı seçtiğim günden beri şunu biliyordum:
Ben insanların kırılgan, gerçek, insan olmaya dair ne varsa deneyimledikleri hallerine eşlik edebileceğim bir yere konumlanacaktım. İstanbul Bilgi Üniversitesi’nde başarı bursu ile okurken de, sonrasında bir kadın sığınma evinin kurucu müdürlüğünü yaparken de bunu çok derinden yaşadım. Orada aile içi şiddetin, kopuşların, çaresizliğin ve temassızlığın nereye varabildiğini yakından gördüm. Ve şunu fark ettim:
Bir yerden başlamak gerekiyordu. O yer de çocukluk olsa çok iyi olurdu...

Kadın sığınma evinde çocuklar için kurduğum küçücük bir oyun odası, bugün yaptığım her şeyin tohumu oldu. O odada çocukların oyuna daldıkça nasıl rahatladıklarını, temas gördükçe nasıl yumuşadıklarını izledim. O günden sonra oyun benim için sadece oyun olmadı; çocukların dili, kalbi, kendini iyileştirme yolu oldu. Uzmanlık tezimi de bu yüzden “Aile İçi Fiziksel ve Psikolojik Şiddetin Ebeveynler ve Çocuklar Üzerindeki Etkileri” üzerine yazdım. Çünkü ailede olan bitenin çocuğun ruhuna nasıl kazındığını yakından biliyordum.

Sağlık Bakanlığı’nda çalıştığım yıllarda hem sağlıklı gelişim gösteren hem de farklı gelişim gösteren pek çok çocukla çalışma şansım oldu. Her çocuk bana başka bir pencere açtı. 2009’da başlattığım “Iraz’ın Oyun Grupları”, aslında içimde büyüyen şu ihtiyacın dışavurumuydu:
Çocuklar oynasın, ebeveynler biraz durup baksın, temas etsinler, kaygı yerini neşeye ve bağlılığa bırakabilsin...

Alternatif eğitim modellerine duyduğum yakınlık, beni doğal olarak Waldorf pedagojisine götürdü. 2014–2017 yılları arasında Waldorf Erken Çocukluk Dönemi Eğitmen Eğitimi aldım ve 2015’te Waldorf’tan ilhamla MOMO Anaokulu’nukurdum. MOMO benim için bir “okul”dan çok, bir yaşam alanı. Ritmin, oyunun, doğayla temasın, yavaşlamanın mümkün olduğu bir yer. Bugün hâlâ anne babalarla ve eğitimcilerle birlikte, aynı soruların etrafında dönüp duruyoruz:
“Bir çocuğa gerçekten iyi gelen şey ne?”
“Iyileşme nerede başlıyor?”

“Iraz’ın Oyun Grupları” bugün MOMO’da MOMO Oyun Grupları olarak yoluna devam ediyor. O ilk oyun odasının ruhu hâlâ orada.

Klinik yolculuğumda da hep “insana temas eden” yaklaşımların peşinden gittim.
Gestalt terapi, varoluşçu analiz, deneyimsel oyun terapisi… Hepsi bana şunu hatırlattı: İyileşme sadece konuşarak olmuyor; bedenle, oyunla, ilişkiyle, temasla oluyor. Hem yetişkinlerle, hem ergenlerle ve hem de çocuklarla okullarda, danışmanlık merkezimde, şirketlerde, seminerlerimde, atölyelerimde ve bireysel buluşmalarda ve kurucusu olduğum MOMO Akademi'de çalışabiliyor olmak sanırım varoluşumun en keyifli tarifi...

ir ebeveynin “Çocuğumu ilk kez gerçekten gördüm” dediği an.
Bir çocuğun oyun odasında rahatça nefes aldığı o küçük anlar.
Bir eğitimcinin “şimdi başka bir pencerem daha var” diyerek rahatladığı o kırılma noktası.

Ben hâlâ her gün şuna inanarak çalışıyorum:
Bir çocuğun ruhuna dokunduğunda, bir ailenin hikâyesi değişebilir.

Bir ailenin hikâyesi değiştiğinde, dünya da biraz değişir.